Uniwersytet Jagielloński w Krakowie - Punkt LogowaniaNie jesteś zalogowany | zaloguj się
katalog przedmiotów - pomoc

Buddyjskie praktyki medytacyjne

Informacje ogólne

Kod przedmiotu: WFz.KPSC-8520 Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (0221) Religia
Nazwa przedmiotu: Buddyjskie praktyki medytacyjne
Jednostka: Katedra Porównawczych Studiów Cywilizacji
Grupy:
Punkty ECTS i inne: 5.00
zobacz reguły punktacji
Język prowadzenia: polski
Skrócony opis:

Systematyczny przegląd najważniejszych buddyjskich praktyk medytacyjnych w perspektywie historycznej, filozoficznej i kulturoznawczej.

Pełny opis:

Zadaniem kursu jest dokonanie systematycznego przeglądu najważniejszych form buddyjskich praktyk medytacyjnych. Główną zasadą systematyzującą materiał jest kryterium historyczne, które przejawia się, po pierwsze, jako chronologia dyktująca kolejność wykładanych zagadnień, i po drugie, jako czynnik wyznaczający ich dobór poprzez znaczenie i wpływ, jaki dane praktyki wywarły na kształtowanie się tożsamości i ciągłość buddyjskich tradycji. Zgodnie z tym założeniem, prezentowany materiał uwzględnia w pierwszej kolejności genezę buddyjskiej medytacji i próbę rekonstrukcji jej najpierwotniejszej postaci. Szczególna uwaga poświęcona zostaje przejawiającym się w całym dyskursie poświęconym medytacji zagadnieniom skupienia (samādhi), przytomności (uważności) (sati / smṛti) oraz wglądu (vipassanā / vipaśyanā). Uzgodnienie znaczenia i wzajemnych relacji tych kluczowych idei wyznacza horyzont dla omówienia praktyk lub zespołów praktyk występujących, kolejno, w krajach buddyzmu therawady (Azja południowo-wschodnia), w indyjskiej mahajanie, w indyjskim buddyzmie tantrycznym, w Tybecie oraz w Chinach i Japonii. Analiza skupia się na praktykach, które stanowią żywe po dziś dzień tradycje kultywowania umysłu, choć uwzględnia także te o znaczeniu wyłącznie historycznym. Każda z praktyk zostaje umieszczona w kontekście filozoficznym oraz psychologicznym, co z kolei umożliwia odkrycie przyczyn jej popularności i znaczenia dla kształtowania religijnej i kulturowej tożsamości buddystów danego obszaru. Na tak nakreślonym tle zarysowuje się konkretne techniki świadomego kontrolowania i modelowania zjawisk psychofizycznych.

Zagadnienia:

1. Czym jest medytacja? Definicje słownikowe pojęcia, synonimy. Omówienie wyobrażeń zakorzenionych w religiach innych niż buddyzm i w zachodniej kulturze popularnej.

2. Medytacja w buddyzmie: jej charakterystyka i funkcje. Zakres semantyczny i interpretacja terminu bhāvanā. Praktyka medytacyjna jako istota buddyzmu dawniej i dziś. Rzut oka na najważniejsze praktyki w perspektywie historycznej.

3. Źródła buddyjskiej medytacji na przykładzie analizy nauk Alary Kalamy i Uddaki Ramaputty.

4. Praktyki medytacyjne w nikajach i agamach i palijskiej literaturze postkanonicznej:

4.1 Wyciszenie – skupienie , przytomność – wgląd. Omówienie podstawowych kategorii i adekwatności ich klasyfikacji. Czy obecne formy medytacji therawady odpowiadają praktykom przepisanym w kanonie palijskim?

4.2 Jhāna / dhyāna – analiza poszczególnych etapów i spełnianych przezeń funkcji w palijskiej literaturze kanonicznej oraz komentatorskiej. Modyfikacja schematu dźhan przez Buddhaghosę;

4.3 Sati / smṛti jako „przytomność” i „pamięć”. Miejsce sati w schemacie dźhan.

4.4 „Pojazd” wyciszenia (samthayāna) i wglądu (vipassanāyāna) w źródłach palijskich;

4.5 Vipassanāyāna jako dominująca forma praktyki w krajach therawady. Jej źródła tekstualne;

4.6 Rozdźwięk między nikajami a źródłami postkanonicznymi w odniesieniu do zjawiska wglądu. Trudności z uzgodnieniem idei wglądu ze skupieniem rozwijanym w dźhanach;

4.5 Rozdźwięk między wyzwoleniem przez medytację, a wyzwoleniem przez dyskursywne poznanie;

4.6 Cztery satipaṭṭhāna w ramach przytomności oddechu (ānāpānasati) – kompleksowa praktyka medytacyjna łącząca skupienie oraz wgląd.

5. Inne formy kultywowania umysłu obecne w kanonie palijskim (i rozwijane przez tradycję therawady):

5.1 Praktyka „rozpamiętywania” (anusmṛti);

5.2 Praktyka „czterech niezmierzoności” (apramāṇa): maitrī (mettā), karuṇā, muditā, upekṣa (upekkhā);

5.3 Zagadnienie nadludzkich mocy (siddhi).

6. Współczesne oblicza medytacji tradycji therawady: Vipassanā Movement (S.N. Goenka, Mahasi Sayadaw, Sayadaw U Pandita), Kammaṭṭhāna (tajska tradycja leśna – Ajahn Chah, Ajahn Brahm).

7. Mahajana:

7.1 Znaczenie praktyk medytacyjnych dla genezy mahajany (tzw. „hipoteza leśna”);

7.2 Sutra Pratyutpanna i mahajanistyczne buddhānusmṛti;

7.3 Elementy praktyki medytacyjnej w sutrach Sukhāvatīvyūha oraz w sutrze Amitāyurdhyāna;

7.4 Przedmiot, treść oraz sposoby osiągania mahajanistycznego samādhi (Śūraṅgamasamādhisūtra, Samādhirājasūtra);

7.5 Praktyka „trzech bram (do) wyzwolenia” (vimokṣamukha) i jej mahajanistyczne interpretacje;

7.6 Śāntarakṣita i jego praktyka zrównania siebie z innym oraz wymiany siebie na innego. Rozwijanie bodhićitty (Bodhicaryāvatāra);

7.7 Praktyka kultywowania umysłu na ścieżce bodhisattwy w ujęciu Kamalaśili (Bhāvanākrama).

8. Wprowadzenie do praktyk tantrycznych. Joga w tantrach (Mahāvairocanatantra, Guhyasamājatantra, Kālacakratantra) i pieśniach mahasiddhów (Saraha, Kāṇha, Tilopa).

9. Tybet. Rozwinięcie paradygmatu praktyk tantrycznych.

Wielkie systemy nauk i praktyk:

9.1 Mahāmudrā,

9.2 Dzogczen (rdzogs chen),

9.3 Kālacakra.

9.4 Inne wybrane praktyki:

9.4.1 Różne poziomy jogi bóstwa (devata yoga) w czterech klasach tantr,

9.4.2 Sześć jog Naropy,

9.4.3 Tsalung (rtsa-rlung) (yantra yoga),

9.4.4 Ćie (gcod).

10. Chiny i Japonia:

10.1 Tientai i zalecenia mistrza Zhiyi;

10.2 Zespół praktyk tradycji Czystej Ziemi w Chinach (Tanluan, Jixing Chewu) i Japonii (Shinran).

10.3 Chan / zen:

10.3.1 Różne sposoby kształtowania się praktyk medytacyjnych w szkołach linji / rinzai oraz caodong / soto. Zazen i medytacja z użyciem koanów;

10.3.1.1 Mistrz Hongzhi Zhengjue i praktyka „cichej iluminacji” (mozhao),

10.3.1.2 Shikantaza Dogena;

10.3.2 Oblicza współczesnych praktyk kultywowania umysłu w zen na przykładzie nauczania Hakuuna Yasutaniego i Shunryu Suzukiego.

Literatura:

Opracowania książkowe oraz tłumaczenia tekstów kanonicznych i współczesnych:

Bhattacharyya, N.N. (2005), History of the Tantric Religion (2nd edition), New Delhi: Manohar.

Brahm, Ajahn (2006), Mindfulness, Bliss, and Beyond. A Meditators Handbook, Boston: Wisdom Publications.

Bronkhorst, Johannes (1986), Two Traditions of Meditation in Ancient India, Stuttgart: Steiner Verlag.

Chah, Ajahn (2006), A Taste of Freedom. Selected Dhamma Talks, Kandy: Buddhist Publication Society.

Chah, Ajahn (2007), Meditation. A Collection of Talks on Cultivating the Mind, Kandy: Puddhist Publication Society.

Conze, Edward (1956), Buddhist Meditation, London: George Allen & Unwin.

Dogen Kigen (2006), Reguła zgromadzenia mnichów buddyjskich (tłum. M. Kanert), Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego.

Gendyn, Lama Rinpocze (2012), Mahamudra (wyd. drugie) (tłum. A. Migacz), Kraków: Wydawnictwo A.

Gethin, Rupert (2001), The Buddhist Path to Awakening, Oxford: Oneworld Publications.

Gregory, Peter N. (1986), Traditions of Meditation in Chinese Buddhism, Honolulu: University of Hawai'i Press.

Gunaratana, Henepola (2011), Mindfulness in Plain English, Boston: Wisdom Publications (Tłum. Polskie – Medytacje buddyjskie [2013]).

Gunaratana, Henepola (2009), Beyond Mindfulness in Plain English, Boston: Wisdom Publications.

Hongzhi (2009), Cicha iluminacja (tłum. ang. Dan Leighton, tłum. pol. Bon Gak), Warszawa: Wydawnictwo Miska Ryżu.

Jackson, Roger R. (2004), Tantric Treasures: Three Collections of Mystical Verse form Buddhist India, Oxford: Oxford University Press.

Kapleau, Philip (1990), Trzy filary zen, Warszawa: Wydawnictwo Pusty Obłok.

Karmay, Samten Gyaltsen (2007), The Great Perfection (rDzogs chen), Leiden: Brill.

Kuan, Tse-fu (2008), Mindfulness in Early Buddhism, London & New York: Routledge.

Kwong, Jakusho (2005) Bez początku, bez końca – intymne serce zen, Warszawa: Wydawnictwo Świat Książki.

Lopez, Donald S. Jr (ed.) (1995) Buddhism in Practice, Princeton: Princeton University Press.

Lodö Rinpoche (transl.) (2007), Chöd Practice Manual and Commentary, New York: Snow Lion Publications.

Luk, Chrles (1972), The Secrets of Chinese Meditation, New York: Samuel Weiser.

Mullin, Glenn H. (1997), Readings on the Six Yogas of Naropa, New York: Snow Lion Publications.

Namgyal, Dakpo Tashi (2006), Mahāmudrā: The Moonlight – Quintessence of Mind and Meditation (2nd edition) (transl. L.P. Lhalungpa), Boston: Wisdom Publications.

Norbu, Namkhai Chogjal (2015), Dzogczen – stan doskonałości samej w sobie (wyd. trzecie) (tłum. C. Woźniak), Kraków: Wydawnictwo A.

Norbu, Namkhai Chögyal (2008), Yantra Yoga: The Tibetan Yoga of Movement, New York: Snow Lion Publications.

Polak, Grzegorz (2011), Reexamining Jhāna: Towards a Critical Reconstruction of Early Buddhist Soteriology: Lublin: Wydawnictwo UMCS.

Sayadaw U Pandita (2004), Jeszcze w tym życiu. Nauki Buddy prowadzące ku wyzwoleniu, Przesieka: Stowarzyszenie Buddyjski Sangha „Kandzeon”.

Sekida Katsuki (1985), Zen Training – Methods and Philisophy, Boston & London: Shambala.

Śāntideva (1995), The Bodhicaryāvatāra (transl. K. Crosby, A. Skilton), Oxford: Oxford University Press.

Shashibhushan, Dasgupta (1950), An Introduction to Tantric Buddhism, Calcutta: University of Calcutta.

Shaw, Sarah (2006), Buddhist Meditation: An Anthology of Texts from the Pāli Canon, London & New York: Routledge.

Sheng Yen (2008), The Method of No-Method: The Chan Practice of Silent Illumination, London & Boston: Shambala.

Suzuki, Shunryu (2010), Umysł zen, umył początkującego, Bielsko Biała: Wydawnictwo Elay.

Twarzą do ściany – Nauczanie Bodhidharmy i pierwszych patriarchów zen, tłum ang. T. Cleary, Red Pine, tłum pol. Bon Gak, Warszawa: Wydawnictwo Miska Ryżu 2007.

Vetter, Tilmann (1988), The Ideas and Meditative Practices of Early Buddhism, Leiden: Brill.

Wynne, Alexander (2007), The Origin of Buddhist Meditation, London & New York: Routledge.

Zhiyi (2008), The Six Dharma Gates to the Sublime (transl. Bhikshu Dharmamitra), Seattle & Washington: Kalavinka Press.

Zhiyi (2008), The Essentials of Buddhist Meditation (transl. Bhikshu Dharmamitra), Seattle & Washington: Kalavinka Press.

Zajęcia w cyklu "Semestr letni 2019/2020" (zakończony)

Okres: 2020-02-24 - 2020-06-14
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin, 15 miejsc więcej informacji
Wykład, 30 godzin, 15 miejsc więcej informacji
Koordynatorzy: Jarosław Zapart
Prowadzący grup: Jarosław Zapart
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Przedmiot - Egzamin
Cele kształcenia:

Zadaniem kursu jest kompleksowa rekonstrukcja dziejów rozwoju teoretycznej myśli buddyjskiej dotyczącej technik i praktyk kultywowania umysłu. Na tle złożonej historii buddyzmu azjatyckiego i jego kulturowych uwarunkowań dyskutowany jest problem ciągłości i innowacji myśli buddyjskiej w zakresie medytacji i jej roli w treningu duchowym. Wiedza zyskana przez słuchaczy – uporządkowana kryterium historycznym – daje pełen obraz kluczowego czynnika determinującego postać buddyjskiej doktryny na przestrzeni dziejów i jako taka jest niezbędna do rozwijania kompetencji buddologicznych w obszarze kulturoznawczym, filozoficznym, religioznawczym itd. Kurs stawia szczególnie na wyrobienie umiejętności krytycznego spojrzenia na przecięcie konfesyjnego i naukowego dyskursu w badaniach nad buddyjskimi medytacjami.

Efekty kształcenia:

Po zakończeniu kursu student/ka:


[Wiedza]


• posiada uporządkowaną i szczegółową wiedzę w zakresie metody tekstualnej, na której opiera się większość teorii dotyczących buddyjskich praktyk medytacyjnych [K_W04 +]

• ma uporządkowaną i szczegółową wiedzę na temat kluczowego aspektu wszystkich kultur buddyjskich, jakim jest problematyka doświadczenia medytacyjnego przejawiająca się na filozoficznym kultowym i społecznym poziomie buddyzmu [K_W07 +++]

• jest świadom historycznych przemian, jakie doprowadziły do wykształcenia się różnorodnych kulturowych manifestacji myśli dotyczącej buddyjskiej medytacji [K_W09 ++]



[Umiejętności]


• posiada zdolność rozumienia i krytycznego interpretowania przemian w obrębie buddyjskich teorii pracy nad umysłem, które doprowadziły do różnic we współczesnym rozumieniu wielu technik pracy nad umysłem [K_U03 +++]

• potrafi zastosować poznane teorie odnoszące się do praktyk medytacyjnych do odczytania wybranych aspektów kultury buddyjskiej [K_U05 +]

• potrafi przygotować pisemną pracę o profilu akademickim, zreferować ją w sposób syntetyczny i „obronić” przed krytyką [K_U08 ++]


[Kompetencje]


• ma zdolność współdziałania z grupą w celu wypracowania stanowiska wobec problemu naukowego [K_K02 +]

Forma i warunki zaliczenia:

Egzamin ustny mający postać mający postać zbiorowej debaty, w ramach której studenci muszą odpowiedzieć na dwa pytania bezpośrednio sprawdzające wiedzę zdobytą na kursie oraz jedno pytanie problemowe, które powinni opracować pracując w dwu-trzy osobowych grupach.

Warunkiem dopuszczającym do egzaminu jest uczestnictwo w zajęciach oraz zaliczenie ćwiczeń poprzez przedstawienie pracy pisemnej.

Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia uzyskanych przez studentów:

Weryfikacja wiedzy – egzamin ustny.

Weryfikacja umiejętności i kompetencji – praca z tekstem na ćwiczeniach, sporządzenie pracy pisemnej, której treścią jest analiza wybranego pojęcia / zjawiska / techniki.


Metody dydaktyczne:

Metody eksponujące – film,

Metody podające – prezentacja multimedialna,

Metody podające – wykład informacyjny,

Metody problemowe - metody aktywizujące – dyskusja dydaktyczna


Bilans punktów ECTS:

Udział w zajęciach (wykład) – 30h

Lektura zadanych tekstów – 15h

Aktywność na ćwiczeniach – 15h

Praca pisemna – 30h

Przygotowanie do egzaminu: 60h


W sumie: 150h / 5 ECTS


Grupa treści kształcenia:

Grupa treści podstawowych

Skrócony opis:

Systematyczny przegląd najważniejszych buddyjskich praktyk medytacyjnych w perspektywie historycznej, filozoficznej i kulturoznawczej.

Pełny opis:

Zadaniem kursu jest dokonanie systematycznego przeglądu najważniejszych form buddyjskich praktyk medytacyjnych. Główną zasadą systematyzującą materiał jest kryterium historyczne, które przejawia się, po pierwsze, jako chronologia dyktująca kolejność wykładanych zagadnień, i po drugie, jako czynnik wyznaczający ich dobór poprzez znaczenie i wpływ, jaki dane praktyki wywarły na kształtowanie się tożsamości i ciągłość buddyjskich tradycji. Zgodnie z tym założeniem, prezentowany materiał uwzględnia w pierwszej kolejności genezę buddyjskiej medytacji i próbę rekonstrukcji jej najpierwotniejszej postaci. Szczególna uwaga poświęcona zostaje przejawiającym się w całym dyskursie poświęconym medytacji zagadnieniom skupienia (samādhi), przytomności (uważności) (sati / smṛti) oraz wglądu (vipassanā / vipaśyanā). Uzgodnienie znaczenia i wzajemnych relacji tych kluczowych idei wyznacza horyzont dla omówienia praktyk lub zespołów praktyk występujących, kolejno, w krajach buddyzmu therawady (Azja południowo-wschodnia), w indyjskiej mahajanie, w indyjskim buddyzmie tantrycznym, w Tybecie oraz w Chinach i Japonii. Analiza skupia się na praktykach, które stanowią żywe po dziś dzień tradycje kultywowania umysłu, choć uwzględnia także te o znaczeniu wyłącznie historycznym. Każda z praktyk zostaje umieszczona w kontekście filozoficznym oraz psychologicznym, co z kolei umożliwia odkrycie przyczyn jej popularności i znaczenia dla kształtowania religijnej i kulturowej tożsamości buddystów danego obszaru. Na tak nakreślonym tle zarysowuje się konkretne techniki świadomego kontrolowania i modelowania zjawisk psychofizycznych.

Zagadnienia:

1. Czym jest medytacja? Definicje słownikowe pojęcia, synonimy. Omówienie wyobrażeń zakorzenionych w religiach innych niż buddyzm i w zachodniej kulturze popularnej.

2. Medytacja w buddyzmie: jej charakterystyka i funkcje. Zakres semantyczny i interpretacja terminu bhāvanā. Praktyka medytacyjna jako istota buddyzmu dawniej i dziś. Rzut oka na najważniejsze praktyki w perspektywie historycznej.

3. Źródła buddyjskiej medytacji na przykładzie analizy nauk Alary Kalamy i Uddaki Ramaputty.

4. Praktyki medytacyjne w nikajach i agamach i palijskiej literaturze postkanonicznej:

4.1 Wyciszenie – skupienie , przytomność – wgląd. Omówienie podstawowych kategorii i adekwatności ich klasyfikacji. Czy obecne formy medytacji therawady odpowiadają praktykom przepisanym w kanonie palijskim?

4.2 Jhāna / dhyāna – analiza poszczególnych etapów i spełnianych przezeń funkcji w palijskiej literaturze kanonicznej oraz komentatorskiej. Modyfikacja schematu dźhan przez Buddhaghosę;

4.3 Sati / smṛti jako „przytomność” i „pamięć”. Miejsce sati w schemacie dźhan.

4.4 „Pojazd” wyciszenia (samthayāna) i wglądu (vipassanāyāna) w źródłach palijskich;

4.5 Vipassanāyāna jako dominująca forma praktyki w krajach therawady. Jej źródła tekstualne;

4.6 Rozdźwięk między nikajami a źródłami postkanonicznymi w odniesieniu do zjawiska wglądu. Trudności z uzgodnieniem idei wglądu ze skupieniem rozwijanym w dźhanach;

4.5 Rozdźwięk między wyzwoleniem przez medytację, a wyzwoleniem przez dyskursywne poznanie;

4.6 Cztery satipaṭṭhāna w ramach przytomności oddechu (ānāpānasati) – kompleksowa praktyka medytacyjna łącząca skupienie oraz wgląd.

5. Inne formy kultywowania umysłu obecne w kanonie palijskim (i rozwijane przez tradycję therawady):

5.1 Praktyka „rozpamiętywania” (anusmṛti);

5.2 Praktyka „czterech niezmierzoności” (apramāṇa): maitrī (mettā), karuṇā, muditā, upekṣa (upekkhā);

5.3 Zagadnienie nadludzkich mocy (siddhi).

6. Współczesne oblicza medytacji tradycji therawady: Vipassanā Movement (S.N. Goenka, Mahasi Sayadaw, Sayadaw U Pandita), Kammaṭṭhāna (tajska tradycja leśna – Ajahn Chah, Ajahn Brahm).

7. Mahajana:

7.1 Znaczenie praktyk medytacyjnych dla genezy mahajany (tzw. „hipoteza leśna”);

7.2 Sutra Pratyutpanna i mahajanistyczne buddhānusmṛti;

7.3 Elementy praktyki medytacyjnej w sutrach Sukhāvatīvyūha oraz w sutrze Amitāyurdhyāna;

7.4 Przedmiot, treść oraz sposoby osiągania mahajanistycznego samādhi (Śūraṅgamasamādhisūtra, Samādhirājasūtra);

7.5 Praktyka „trzech bram (do) wyzwolenia” (vimokṣamukha) i jej mahajanistyczne interpretacje;

7.6 Śāntideva i jego praktyka zrównania siebie z innym oraz wymiany siebie na innego. Rozwijanie bodhićitty (Bodhicaryāvatāra);

7.7 Praktyka kultywowania umysłu na ścieżce bodhisattwy w ujęciu Kamalaśili (Bhāvanākrama).

8. Wprowadzenie do praktyk tantrycznych. Joga w tantrach (Mahāvairocanatantra, Guhyasamājatantra, Kālacakratantra) i pieśniach mahasiddhów (Saraha, Kāṇha, Tilopa).

9. Tybet. Rozwinięcie paradygmatu praktyk tantrycznych.

Wielkie systemy nauk i praktyk:

9.1 Mahāmudrā,

9.2 Dzogczen (rdzogs chen),

9.3 Kālacakra.

9.4 Inne wybrane praktyki:

9.4.1 Różne poziomy jogi bóstwa (devata yoga) w czterech klasach tantr,

9.4.2 Sześć jog Naropy,

9.4.3 Tsalung (rtsa-rlung) (yantra yoga),

9.4.4 Ćie (gcod).

10. Chiny i Japonia:

10.1 Tiantai i zalecenia mistrza Zhiyi;

10.2 Zespół praktyk tradycji Czystej Ziemi w Chinach (Tanluan, Jixing Chewu) i Japonii (Shinran).

10.3 Chan / zen:

10.3.1 Różne sposoby kształtowania się praktyk medytacyjnych w szkołach linji / rinzai oraz caodong / soto. Zazen i medytacja z użyciem koanów;

10.3.1.1 Mistrz Hongzhi Zhengjue i praktyka „cichej iluminacji” (mozhao),

10.3.1.2 Shikantaza Dogena;

10.3.2 Oblicza współczesnych praktyk kultywowania umysłu w zen na przykładzie nauczania Hakuuna Yasutaniego i Shunryu Suzukiego.

Literatura:

Literatura podstawowa:

1. Bhattacharyya N.N., History of the Tantric Religion (2nd edition), New Delhi 2005.

2. Bronkhorst J., Two Traditions of Meditation in Ancient India, Stuttgart 1986.

3. Conze E., Buddhist Meditation, London 1956.

4. Gregory P. N., Traditions of Meditation in Chinese Buddhism, Honolulu 1986.

Kuan, T, Mindfulness in Early Buddhism, London & New York 2008.

5. Polak G., Reexamining Jhāna: Towards a Critical Reconstruction of Early Buddhist Soteriology, Lublin 2011.

6. Shaw, S., Buddhist Meditation. An Anthology form the Pali Canon, London & New York 2006.

7. Vetter T., The Ideas and Meditative Practices of Early Buddhism, Leiden 1988

8. Wynne A. The Origins of Buddhist Meditation, London & New York 2007.

Literatura uzupełniająca:

1. Brahm A., Mindfulness, Bliss, and Beyond, Boston 2006.

2. Chah A., Meditation. A Collection of Talks on Cultivating the Mind, Kandy 2007.

3. Gendyn Lama Rinpocze, Mahamudra (wyd. drugie) (tłum. A. Migacz), Kraków 2012.

4. Gunaratana H., Mindfulness in Plain English, Boston 2011.

5. Gunaratana H., Beyond Mindfulness in Plain English, Boston 2009

6. Jackson R. R., Tantric Treasures: Three Collections of Mystical Verse form Buddhist India, Oxford 2004.

7. Kapleau, P., Trzy filary zen, Warszawa 1990

8. Norbu N. C., Dzogczen – stan doskonałości samej w sobie (wyd. trzecie) (tłum. C. Woźniak), Kraków 2015.

9. Sekida K., Zen Training – Methods and Philisophy, Boston & London 1985.

10. Suzuki S., Umysł zen, umysł początkującego, Jaworze 2010.

Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet Jagielloński w Krakowie.