Uniwersytet Jagielloński w Krakowie - Punkt LogowaniaNie jesteś zalogowany | zaloguj się
katalog przedmiotów - pomoc

Prognozowanie i symulacje międzynarodowe

Informacje ogólne

Kod przedmiotu: WSM-INP-SDM-6 Kod Erasmus / ISCED: 14.6 / (0312) Politologia i wiedza o społeczeństwie
Nazwa przedmiotu: Prognozowanie i symulacje międzynarodowe
Jednostka: Instytut Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych
Grupy: Zajęcia obowiązkowe dla I roku studiów II stopnia, stacjonarne (stosunki międzynarodowe)
Punkty ECTS i inne: 6.00
zobacz reguły punktacji
Język prowadzenia: polski

Zajęcia w cyklu "Semestr letni 2019/2020" (zakończony)

Okres: 2020-02-24 - 2020-06-14
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin, 25 miejsc więcej informacji
Wykład, 30 godzin, 100 miejsc więcej informacji
Koordynatorzy: Iwona Krzyżanowska-Skowronek
Prowadzący grup: Iwona Krzyżanowska-Skowronek, Joanna Mormul
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Przedmiot - Egzamin
Efekty kształcenia:

EK1 - Zna najważniejsze koncepcje teoretyczne stosunków międzynarodowych oraz ich ewolucję, co jest podstawą konstruowania prognoz [K_W01++], [K_W02++]

EK2 - Posiada wiedzę na temat historycznych i bieżących wydarzeń na arenie międzynarodowej, rozumie znaczenie procesów gospodarczych, społecznych i ekologicznych i ich wzajemne kształtowanie, co stanowi podstawę tworzenia wyobrażeń o przyszłości na bazie szukania ciągłości [K_W04++], [K_W05++], [K_W06++],[K_W07++]

EK3- Zna znaczenie i możliwości oddziaływania współczesnych uczestników stosunków międzynarodowych na kształtowanie rzeczywistości międzynarodowej [K_W08++],[K_W09++]

EK4 – Posiada wiedzę na temat metodologii prognozowania stosunków międzynarodowych i potrafi wykorzystywać ją do prób tworzenia własnych prognoz z założeniem stopnia ich niepewności

[K_U01 ++], [K_U03 ++], [K_U04+++]

EK5 - Potrafi przygotować ustną prezentację i prace pisemną na podstawie zdobytej wiedzy w czasie wykładów, ćwiczeń i lektury tekstów źródłowych [K_U07++], [K_U08++]

EK6 - Analizując bieżące wydarzenia i ich interpretacje potrafi w samodzielnych wypowiedziach lub podczas dyskusji przedstawiać własne wizje na temat przyszłości w różnych dziedzinach stosunków międzynarodowych [K_K01++], [K_K02+++]

EK7 – Potrafi na podstawie zdobytej wiedzy przeprowadzać wspólne analizy badawcze dotyczące złożonych aspektów rzeczywistości międzynarodowej, dotyczącej przyszłych rozwiązań problemów [K_K03+++],

EK8 – Potrafi na podstawie wiedzy teoretycznej i metodologicznej z zakresu prognozowania stosunków międzynarodowych dokonać samodzielnie lub wspólnie z grupą złożonych symulacji prognostycznych [K_K06++], [K_K07++]


Wymagania wstępne:

Podstawowa znajomość zagadnień dotyczących stosunków międzynarodowych, w tym teorii stosunków międzynarodowych.

Forma i warunki zaliczenia:

Zaliczenie modułu odbywa się dwustopniowo:


1) zaliczenie ćwiczeń:

Podstawowym kryterium oceny pracy studenta jest przygotowanie do ćwiczeń i czynny w nich udział, czyli omawianie, analiza i dyskusja treści wybranych tekstów źródłowych. Za aktywność na zajęciach student każdorazowo otrzymuje punkty – sprawdzana jest znajomość i zrozumienie omawianych tekstów oraz umiejętność własnego odniesienia się do tekstu. Dodatkowo można zdobyć punkty, przygotowując ustną prezentację, na podstawie podanej literatury nieobowiązkowej. Otrzymana liczba punktów z ćwiczeń to podsumowanie pracy studenta w czasie całego semestru.


2) egzamin:

Warunkiem dopuszczenia do egzaminu jest uzyskanie zaliczenia z ćwiczeń. Egzamin końcowy obejmuje całość treści merytorycznych, na które składają się:

- treści przekazywane w czasie wykładów

- treści przekazywane w czasie ćwiczeń

- wiedza uzyskana na podstawie samodzielnego studiowania literatury obowiązkowej


Egzamin jest pisemny, opisowy. Studenci mają do opracowania listę zagadnień. Czas trwania egzaminu: 1 godz.


Egzaminy odbywają się zgodnie z harmonogramem sesji.


Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia uzyskanych przez studentów:

Zaliczenie ćwiczeń – realizacja wszystkich efektów kształcenia, a w szczególności: EK4, EK5, EK6, EK7, EK8. Ocena znajomości omawianych tekstów, umiejętności własnego odniesienia się do ich treści, zarówno poprzez wypowiedzi indywidualne, dyskusję, jak i przez przygotowanie prezentacji. Poziom zaangażowania studenta każdorazowo znajduje odzwierciedlenie w punktacji. Suma punktów uzyskanych na ćwiczeniach jest podstawą wystawienia oceny z ćwiczeń. Następnie punkty z ćwiczeń są przeliczane na punkty egzaminacyjne i stanowią część końcowej oceny pracy studenta.


Egzamin - realizacja efektów kształcenia: EK1, EK2, EK3, EK4, EK5. Egzamin jest pisemny, pytania otwarte.


Do oceny wykorzystuje się standardową skalę ocen.


Metody dydaktyczne - słownik:

Metody podające - objaśnienie lub wyjaśnienie
Metody podające - opis
Metody podające - wykład informacyjny
Metody praktyczne - ćwiczenia przedmiotowe
Metody praktyczne - metoda przewodniego tekstu
Metody praktyczne - symulacja
Metody problemowe - metody aktywizujące - gry dydaktyczne (symulacyjne, decyzyjne, psychologiczne)
Metody programowane - z użyciem komputera

Metody dydaktyczne:

Ćwiczenia:

Metody praktyczne - ćwiczenia przedmiotowe

Metody praktyczne - metoda przewodniego tekstu

Metody problemowe - metody aktywizujące - dyskusja dydaktyczna, symulacje z użyciem komputera

Praca na podstawie opracowań źródłowych, dyskusja, praca w grupach


Wykład:

Wykład informacyjny

Metody podające – opis

Metody podające - objaśnienie lub wyjaśnienie


Konsultacje regularne i indywidualne.


Bilans punktów ECTS:

Godziny kontaktowe:

- Wykład – 30 godz.

- Ćwiczenia – 30 godz.


Praca własna studenta:

- Przygotowanie do ćwiczeń, w tym lektura tekstów obowiązkowych - 45 godz.

- Samodzielne studiowanie tekstów źródłowych, obowiązujących do egzaminu (literatura podstawowa) – 45 godz.

- Przygotowanie do egzaminu – 30 godz.


Łącznie: 180 godz. (6 pkt. ECTS)

Wymiar, zasady i forma odbywania praktyk:

nie dotyczy

Sylabus przedmiotu dla studentów rozpoczynających studia od roku akademickiego 19/20:

stosunki międzynarodowe

Pełny opis:

Wprowadzenie w zagadnienia związane z przewidywaniem przyszłości - czas i jego wyobrażenia, ontologia przyszłości. Rozwój, znaczenie i krytyka futurologii.

(1)Teoretyczne podstawy prognozowania: czym jest prognozowanie, rodzaje prognoz, zakotwiczenie i jakość procesu prognostycznego, zasady korzystania z prognoz, wpływ kategorii wartościujących, ograniczenia prognozowania w naukach społecznych, perspektywa międzynarodowa w prognozowaniu stosunków międzynarodowych.

(2) Metodologiczne podstawy prognozowania: metody o różnym stopniu formalizacji, problem wyboru właściwej metodologii. Metody heurystyczne (burza mózgów, delficka, scenariusze, wpływów krzyżowych, metoda analogii - modele analityczne i synektyczne) – analiza treści, przeprowadzenie burzy mózgów, przygotowanie referatu lub prezentacji multimedialnej. Szeregi czasowe: trendy (i ekstrapolacja trendów), wahania okresowe i sezonowe,

wahania cykliczne (oraz teorie cykliczne w SM) analiza i dekompozycja szeregów czasowych, analizy przyczynowe (sprzężenia zwrotne) oraz metody najbardziej sformalizowane: modele ekonometryczne, analiza symulacyjna i sztuczna inteligencja. Przygotowanie własnych (indywidulanie lub grupowo) symulacji scenariuszy przyszłości w oparciu o programy komputerowe.

(3) Analiza wybranych raportów przygotowywanych przez instytucje prognozujące rozwój stosunków międzynarodowych: ogólne zmiany geopolityczne, gospodarcze, przyszłe konflikty, rozwój procesów globalizacyjnych itp., przewidywane zmiany dla poszczególnych kontynentów, państw, ugrupowań, instytucji, zmiany środowiskowe, itp. Analiza teoretyczna, metodologiczna i ogólna ocena ich jakości.

Literatura:

Literatura obowiązkowa:

Antoszkiewicz J., Metody heurystyczne. Twórcze rozwiązywanie problemów, Warszawa 1990

Choucri N., Robinson T.W., Forecasting in International Relations. Theory, Methods, Problems, Prospects, San Francisco, 1978;

Donskis L., Venclova T., Poszukiwanie optymizmu w epoce pesymizmu. Europa Wschodnia - przeczucia i prognozy, Wrocław - Wojnowice 2015.

Halpern P., Na tropach przeznaczenia. Z dziejów przewidywania przyszłości, Warszawa 2004

Hughes B.B., Hillebrand E.E., Exploring and Shaping International Futures, London, 2006;

Meadows D. L., Granice wzrostu, Warszawa 1974;

Kahneman D., Pułapki myślenia, Poznań 2011

Kleer J., Wierzbicki A.P., (red), Wyzwania przyszłości – szanse i zagrożenia, Komitet Prognoz „Polska 2000 Plus” PAN, Warszawa 2010

Kleiber M., Kleer J., Wierzbicki A.P., Raport Polska 2050, Komitet Prognoz „Polska 2000 Plus” PAN, Warszawa 2011

Renders J., 2052 globalna prognoza na następne 40 lat: raport Klubu Rzymskiego dla upamiętnienia 40 rocznicy Granic Wzrostu, Warszawa 2014

Sadowski W., O decyzjach i prognozach, Łódź 1997;

Sepkowski A., Człowiek a przyszłość, Toruń, 2005;

Siciński A., Gzula J., Problemy metodologii prognozowania, Warszawa 1974.

Siciński A., Rażniewski A., Studia z teorii i metodologii prognozowania społecznego, Warszawa 1976.

Sitek W. Paradoksy socjologicznych prognoz, Wrocław, 2004;

Zeliaś A., Teoria prognozy, Warszawa, 1997.

Literatura uzupełniająca:

Adam B., Czas, Warszawa 2010.

Attali J., Krótka historia przyszłości, 2008

Bönisch A., Futurologia – jej funkcje i cele, Warszawa 1980.

Friedman G., Następna dekada. Gdzie byliśmy I dokąd zmierzamy, Warszawa 2011.

Laszlo E., Goals for Mankind, New York 1977;

Leontief W., The Future of the World Economy, New York 1977

Meadows G. L., Przekraczanie granic. Globalne załamanie czy bezpieczna przyszłość, Warszawa 1995.

Nijakowski L.M., Przyszłość i działanie. Wokół problemów futurologii, „Rubikon”, nr 3 (10), 2000,

Tinbergen J., O nowy ład międzynarodowy, Warszawa 1978;

Toffler A., Toffler H., Wojna i antywojna, Poznań, 2006.

Zacher L.W., Spór o globalizację: eseje o przyszłości świata, Warszawa 2003.

Zajęcia w cyklu "Semestr letni 2020/2021" (jeszcze nie rozpoczęty)

Okres: 2021-02-24 - 2021-06-14
Wybrany podział planu:


powiększ
zobacz plan zajęć
Typ zajęć: Ćwiczenia, 30 godzin, 25 miejsc więcej informacji
Wykład, 30 godzin, 100 miejsc więcej informacji
Koordynatorzy: Iwona Krzyżanowska-Skowronek
Prowadzący grup: Iwona Krzyżanowska-Skowronek, Joanna Mormul
Lista studentów: (nie masz dostępu)
Zaliczenie: Przedmiot - Egzamin
Efekty kształcenia:

EK1 - Zna najważniejsze koncepcje teoretyczne stosunków międzynarodowych oraz ich ewolucję, co jest podstawą konstruowania prognoz [K_W01++], [K_W02++]

EK2 - Posiada wiedzę na temat historycznych i bieżących wydarzeń na arenie międzynarodowej, rozumie znaczenie procesów gospodarczych, społecznych i ekologicznych i ich wzajemne kształtowanie, co stanowi podstawę tworzenia wyobrażeń o przyszłości na bazie szukania ciągłości [K_W04++], [K_W05++], [K_W06++],[K_W07++]

EK3- Zna znaczenie i możliwości oddziaływania współczesnych uczestników stosunków międzynarodowych na kształtowanie rzeczywistości międzynarodowej [K_W08++],[K_W09++]

EK4 – Posiada wiedzę na temat metodologii prognozowania stosunków międzynarodowych i potrafi wykorzystywać ją do prób tworzenia własnych prognoz z założeniem stopnia ich niepewności

[K_U01 ++], [K_U03 ++], [K_U04+++]

EK5 - Potrafi przygotować ustną prezentację i prace pisemną na podstawie zdobytej wiedzy w czasie wykładów, ćwiczeń i lektury tekstów źródłowych [K_U07++], [K_U08++]

EK6 - Analizując bieżące wydarzenia i ich interpretacje potrafi w samodzielnych wypowiedziach lub podczas dyskusji przedstawiać własne wizje na temat przyszłości w różnych dziedzinach stosunków międzynarodowych [K_K01++], [K_K02+++]

EK7 – Potrafi na podstawie zdobytej wiedzy przeprowadzać wspólne analizy badawcze dotyczące złożonych aspektów rzeczywistości międzynarodowej, dotyczącej przyszłych rozwiązań problemów [K_K03+++],

EK8 – Potrafi na podstawie wiedzy teoretycznej i metodologicznej z zakresu prognozowania stosunków międzynarodowych dokonać samodzielnie lub wspólnie z grupą złożonych symulacji prognostycznych [K_K06++], [K_K07++]


Wymagania wstępne:

Podstawowa znajomość zagadnień dotyczących stosunków międzynarodowych, w tym teorii stosunków międzynarodowych.

Forma i warunki zaliczenia:

Zaliczenie modułu odbywa się dwustopniowo:


1) zaliczenie ćwiczeń:

Podstawowym kryterium oceny pracy studenta jest przygotowanie do ćwiczeń i czynny w nich udział, czyli omawianie, analiza i dyskusja treści wybranych tekstów źródłowych. Za aktywność na zajęciach student każdorazowo otrzymuje punkty – sprawdzana jest znajomość i zrozumienie omawianych tekstów oraz umiejętność własnego odniesienia się do tekstu. Dodatkowo można zdobyć punkty, przygotowując ustną prezentację, na podstawie podanej literatury nieobowiązkowej. Otrzymana liczba punktów z ćwiczeń to podsumowanie pracy studenta w czasie całego semestru.


2) egzamin:

Warunkiem dopuszczenia do egzaminu jest uzyskanie zaliczenia z ćwiczeń. Egzamin końcowy obejmuje całość treści merytorycznych, na które składają się:

- treści przekazywane w czasie wykładów

- treści przekazywane w czasie ćwiczeń

- wiedza uzyskana na podstawie samodzielnego studiowania literatury obowiązkowej


Egzamin jest pisemny, opisowy. Studenci mają do opracowania listę zagadnień. Czas trwania egzaminu: 1 godz.


Egzaminy odbywają się zgodnie z harmonogramem sesji.


Metody sprawdzania i kryteria oceny efektów kształcenia uzyskanych przez studentów:

Zaliczenie ćwiczeń – realizacja wszystkich efektów kształcenia, a w szczególności: EK4, EK5, EK6, EK7, EK8. Ocena znajomości omawianych tekstów, umiejętności własnego odniesienia się do ich treści, zarówno poprzez wypowiedzi indywidualne, dyskusję, jak i przez przygotowanie prezentacji. Poziom zaangażowania studenta każdorazowo znajduje odzwierciedlenie w punktacji. Suma punktów uzyskanych na ćwiczeniach jest podstawą wystawienia oceny z ćwiczeń. Następnie punkty z ćwiczeń są przeliczane na punkty egzaminacyjne i stanowią część końcowej oceny pracy studenta.


Egzamin - realizacja efektów kształcenia: EK1, EK2, EK3, EK4, EK5. Egzamin jest pisemny, pytania otwarte.


Do oceny wykorzystuje się standardową skalę ocen.


Metody dydaktyczne - słownik:

Metody podające - objaśnienie lub wyjaśnienie
Metody podające - opis
Metody podające - wykład informacyjny
Metody praktyczne - ćwiczenia przedmiotowe
Metody praktyczne - metoda przewodniego tekstu
Metody praktyczne - symulacja
Metody problemowe - metody aktywizujące - gry dydaktyczne (symulacyjne, decyzyjne, psychologiczne)
Metody programowane - z użyciem komputera

Metody dydaktyczne:

Ćwiczenia:

Metody praktyczne - ćwiczenia przedmiotowe

Metody praktyczne - metoda przewodniego tekstu

Metody problemowe - metody aktywizujące - dyskusja dydaktyczna, symulacje z użyciem komputera

Praca na podstawie opracowań źródłowych, dyskusja, praca w grupach


Wykład:

Wykład informacyjny

Metody podające – opis

Metody podające - objaśnienie lub wyjaśnienie


Konsultacje regularne i indywidualne.


Bilans punktów ECTS:

Godziny kontaktowe:

- Wykład – 30 godz.

- Ćwiczenia – 30 godz.


Praca własna studenta:

- Przygotowanie do ćwiczeń, w tym lektura tekstów obowiązkowych - 45 godz.

- Samodzielne studiowanie tekstów źródłowych, obowiązujących do egzaminu (literatura podstawowa) – 45 godz.

- Przygotowanie do egzaminu – 30 godz.


Łącznie: 180 godz. (6 pkt. ECTS)

Wymiar, zasady i forma odbywania praktyk:

nie dotyczy

Sylabus przedmiotu dla studentów rozpoczynających studia od roku akademickiego 19/20:

stosunki międzynarodowe

Pełny opis:

Wprowadzenie w zagadnienia związane z przewidywaniem przyszłości - czas i jego wyobrażenia, ontologia przyszłości. Rozwój, znaczenie i krytyka futurologii.

(1)Teoretyczne podstawy prognozowania: czym jest prognozowanie, rodzaje prognoz, zakotwiczenie i jakość procesu prognostycznego, zasady korzystania z prognoz, wpływ kategorii wartościujących, ograniczenia prognozowania w naukach społecznych, perspektywa międzynarodowa w prognozowaniu stosunków międzynarodowych.

(2) Metodologiczne podstawy prognozowania: metody o różnym stopniu formalizacji, problem wyboru właściwej metodologii. Metody heurystyczne (burza mózgów, delficka, scenariusze, wpływów krzyżowych, metoda analogii - modele analityczne i synektyczne) – analiza treści, przeprowadzenie burzy mózgów, przygotowanie referatu lub prezentacji multimedialnej. Szeregi czasowe: trendy (i ekstrapolacja trendów), wahania okresowe i sezonowe,

wahania cykliczne (oraz teorie cykliczne w SM) analiza i dekompozycja szeregów czasowych, analizy przyczynowe (sprzężenia zwrotne) oraz metody najbardziej sformalizowane: modele ekonometryczne, analiza symulacyjna i sztuczna inteligencja. Przygotowanie własnych (indywidulanie lub grupowo) symulacji scenariuszy przyszłości w oparciu o programy komputerowe.

(3) Analiza wybranych raportów przygotowywanych przez instytucje prognozujące rozwój stosunków międzynarodowych: ogólne zmiany geopolityczne, gospodarcze, przyszłe konflikty, rozwój procesów globalizacyjnych itp., przewidywane zmiany dla poszczególnych kontynentów, państw, ugrupowań, instytucji, zmiany środowiskowe, itp. Analiza teoretyczna, metodologiczna i ogólna ocena ich jakości.

Literatura:

Literatura obowiązkowa:

Antoszkiewicz J., Metody heurystyczne. Twórcze rozwiązywanie problemów, Warszawa 1990

Choucri N., Robinson T.W., Forecasting in International Relations. Theory, Methods, Problems, Prospects, San Francisco, 1978;

Donskis L., Venclova T., Poszukiwanie optymizmu w epoce pesymizmu. Europa Wschodnia - przeczucia i prognozy, Wrocław - Wojnowice 2015.

Halpern P., Na tropach przeznaczenia. Z dziejów przewidywania przyszłości, Warszawa 2004

Hughes B.B., Hillebrand E.E., Exploring and Shaping International Futures, London, 2006;

Meadows D. L., Granice wzrostu, Warszawa 1974;

Kahneman D., Pułapki myślenia, Poznań 2011

Kleer J., Wierzbicki A.P., (red), Wyzwania przyszłości – szanse i zagrożenia, Komitet Prognoz „Polska 2000 Plus” PAN, Warszawa 2010

Kleiber M., Kleer J., Wierzbicki A.P., Raport Polska 2050, Komitet Prognoz „Polska 2000 Plus” PAN, Warszawa 2011

Renders J., 2052 globalna prognoza na następne 40 lat: raport Klubu Rzymskiego dla upamiętnienia 40 rocznicy Granic Wzrostu, Warszawa 2014

Sadowski W., O decyzjach i prognozach, Łódź 1997;

Sepkowski A., Człowiek a przyszłość, Toruń, 2005;

Siciński A., Gzula J., Problemy metodologii prognozowania, Warszawa 1974.

Siciński A., Rażniewski A., Studia z teorii i metodologii prognozowania społecznego, Warszawa 1976.

Sitek W. Paradoksy socjologicznych prognoz, Wrocław, 2004;

Zeliaś A., Teoria prognozy, Warszawa, 1997.

Literatura uzupełniająca:

Adam B., Czas, Warszawa 2010.

Attali J., Krótka historia przyszłości, 2008

Bönisch A., Futurologia – jej funkcje i cele, Warszawa 1980.

Friedman G., Następna dekada. Gdzie byliśmy I dokąd zmierzamy, Warszawa 2011.

Laszlo E., Goals for Mankind, New York 1977;

Leontief W., The Future of the World Economy, New York 1977

Meadows G. L., Przekraczanie granic. Globalne załamanie czy bezpieczna przyszłość, Warszawa 1995.

Nijakowski L.M., Przyszłość i działanie. Wokół problemów futurologii, „Rubikon”, nr 3 (10), 2000,

Tinbergen J., O nowy ład międzynarodowy, Warszawa 1978;

Toffler A., Toffler H., Wojna i antywojna, Poznań, 2006.

Zacher L.W., Spór o globalizację: eseje o przyszłości świata, Warszawa 2003.

Opisy przedmiotów w USOS i USOSweb są chronione prawem autorskim.
Właścicielem praw autorskich jest Uniwersytet Jagielloński w Krakowie.